Overledenen 2011

Faas-van Kuilenburg (Bep)
Gruneck (Fritz)
Helleman-Slot (Adri)
Hommes-van der Kam (Thea)
Mennega (Gino)
van Ommen (Truus)
Spierings-van Dongen (Toos)
Vermeij (Johanna)

Teuntje Leena Adriana Spierings-van Dongen  ▲

6 mei 1914 – 4 januari 2012

In de Vijverhof is op woensdag 4 januari rustig overleden zr. Teuntje Leena Adriana – Toos – Spierings-van Dongen. Haar wortels lagen in het Brabantse Sprang waar ze opgroeide in een gezin met vijf kinderen. In 1944 trouwde ze met Henk Spierings en ze vertrokken naar Emmeloord. Drie kinderen mocht ze grootbrengen: Tonny, Dik en Henny. Na 18 jaar Emmeloord waren ze net verhuisd naar Kampen toen haar man in 1967 plotseling overleed en zij alleen met de kinderen overbleef. Een verlies dat ze nooit helemaal te boven is gekomen. Haar kinderen en hun nageslacht werden alles voor haar. Als buitenstaander moest je moeite doen om haar een beetje te leren kennen. Helder en ordentelijk van geest was ze. De laatste jaren van haar lange leven bracht ze door in de Vijverhof waar haar krachten langzaam afnamen. Op nuchtere wijze raakte ze klaar voor het einde. De afgelopen weken waren haar ogen vaak gericht op de ster van Bethlehem die aan de wand hing en dag en nacht moest blijven branden, als een licht in de duisternis.

In de afscheidsdienst afgelopen maandag hebben we gedankt voor haar leven en geluisterd naar het loflied op de liefde uit 1 Korinte 13. Daarna hebben we haar lichaam te ruste gelegd op de begraafplaats bij haar man en haar toevertrouwd aan de liefde Gods die groter is dan ons hart en duurt tot in eeuwigheid. Dat haar gedachtenis tot zegen mag zijn, voor de nabestaanden en voor allen die haar gekend hebben. Zr. Spierings is 97 jaar geworden.
Ds. E.van der Veer

Vermeij (Johanna) ▲

geboren 15 december 1924 - overleden 10 januari 2012

Annie’s jongere broer vertelde dat zij op 15 december in 1924 in Delft is geboren.
Jaren later is het gezin naar Kampen verhuisd, waar haar vader in de bibliotheek van de Theologische Hogeschool heeft gewerkt. Annie heeft geen carrière nagestreefd, maar heeft de talenten, die ze bezat ingezet voor het geluk van mensen.
Op 10 januari jl. overleed Annie Vermij. Uit de verhalen van de mensen die Annie vele jaren van nabij hebben meegemaakt en bijgestaan, kwam een beeld van haar naar voren van een liefdevol en gelovig mens. Voor Annie is het belangrijk dat God haar liefheeft en accepteert, zoals ze is ook met haar handicap.
Iemand zei: "Annie was een aparte vogel en daardoor ook kwetsbaar. De laatste jaren van haar leven verbleef zij in Myosotis, hier is ze op haar plek." Een ander zei: "Het is het bewonderendswaardig, hoe zij met haar handicap omging. Maar ook hoe ze nukkig kon zijn."
Op zaterdag 14 januari hebben wij samen met haar familie in geloof afscheid van haar genomen in de Burgwalkerk, waar Annie ook vele voetstappen heeft gezet. Zij was o.a. lid van de werkgroep Zuid Afrika. In die tijd heb ik haar leren kennen als een bewogen vrouw, die om mensen gaf.
In de afscheidsdienst stonden wij stil bij de woorden van Johannes 4 :4-7. Jezus zei tegen haar: "Geef mij wat te drinken."
Daarna hebben we Annie in geloof toevertrouwd aan de God van haar, van ons leven. Want haar lot en haar leven, zo geloven wij, liggen in Gods hand. Hij kent ons en is bewogen om ieder mensenkind. God is ook bewogen om zo’n aparte vogel als Annie.
Wij wensen de familie Vermij en de mensen die jaren lang om haar heen hebben gestaan veel sterkte en Gods nabijheid toe.
Ds. J.J.T. Salakay 

Truus van Ommen ▲

Kampen, 18 maart 1945        21 januari 2012

Op zaterdag 21 januari overleed in de leeftijd van 66 jaar onze zuster in de Heer Truus van Ommen, Jacob Catsstraat 223. Truus werd geboren op 18 maart 1945 in Kampen, als Geertruida Schaapman. Haar kindertijd en jeugd waren niet altijd even makkelijk voor haar. Tot haar geluk ontmoette ze Wim van Ommen die tijdens zijn diensttijd in Kampen verbleef. Ze trouwden op 28 maart 1963 en ze zijn 48 jaar getrouwd geweest. Veel heeft ze van hem gehouden en veel heeft ze aan hem gehad. De kinderen werden geboren: Netty, Peter en Henri. Later kwamen de kleinkinderen: Gerwin, Sander, Marleen, Erik, Jaimy, Tristen en Dinant. En er waren meer kinderen die oma tegen Truus zeiden. Ze heeft nog de geboorte van een achterkleinkind mee mogen maken: Joshua. Truus was een sociaal iemand en een enorme doorzetter. Het leven was niet makkelijk voor haar, mede door haar lichamelijke gesteldheid. Ze had onder andere last van haar hart en longen en werd ze vele malen in het ziekenhuis opgenomen. Dan had ze het enorm benauwd. Op een gegeven moment zeiden de artsen dat ze niets meer voor haar konden doen.
Truus vertelde me dat ze niet opzag tegen wat er na de dood nou komen. Ze vertrouwde erop dat God er voor haar zou zijn als een liefdevolle en genadige God. Op zaterdag 21 januari jl. is ze overleden, thuis, omgeven door haar gezin, door man en kinderen en dat was ze zich goed bewust. De afscheidsdienst vond plaats in de aula van Kranenburg te Zwolle.
Dat haar man Wim en haar familieleden kracht moge ontvangen om het verlies van Truus te dragen en te verwerken.
Ds. Leon Eigenhuis

Sijbregje Theodora Hommes - van der Kam  ▲
Buitenpost, 15 juni 1943          Kampen, 26 januari 2012

Op donderdag 26 januari jongstleden overleed Thea Hommes, Kwekerije 4, in de leeftijd van 68 jaar. Een groot verlies voor ons allemaal. Natuurlijk allereerst voor Roel en de (schoon)kinderen en kleinkinderen, maar ook voor ons, als gemeente. Na een tijd in Almelo gewoond te hebben, kwamen Roel en Thea in voorjaar 2008 weer in Kampen wonen, dichter bij de familie. Thea werd voorzitter van onze wijkkerkenraad. April 2010 werd duidelijk dat Thea een ernstige ziekte had. Behandelingen volgden. Strijdbaar bleef ze, en open over wat er door haar heen ging.  Aanvankelijk hadden de kuren effect. Later zette de ziekte alsnog door. ‘Met Thea waren we gezegend’ hebben Roel en de kinderen op de kaart laten zetten. Zo is het. Met haar waren we allemaal gezegend.
Op woensdag 1 februari vond de herdenkingsdienst en begrafenis plaats. Veel familieleden en vrienden woonden de dienst bij. In de dienst sprak een zus van Thea namens haar broers en zussen. Ze vertelde over de jeugd van Thea en in wat ze zei konden we Thea herkennen: dat ze altijd sterk op de ander gericht was. Van de drie kinderen spraken dochters Marjan en Renate. Zoon Boman die bij de voorbereiding van het afscheid veel heeft gedaan, koos er voor om alle energie te gebruiken om alles goed in zich op te nemen.
Van Marjan en Renate kwamen met warme verhalen waaruit liefde voor hun moeder sprak. Roel was de vierde en laatste spreker. Hij wees ons ook op al het werk dat Thea heeft verricht in commissies en raden, op school, in de kerk en op andere terreinen van het leven. ‘Zorg-vuldig’ was ze: vol van goede zorgen en precies in wat ze deed. Geheimen waren bij haar veilig. Thea was dankbaar voor haar leven. ‘Heb je geen moeilijk leven’, werd haar wel eens gevraagd, ‘omdat het lopen moeizamer gaat en jij je dingen moet ontzeggen?’ ‘Nee’ zei ze dan, ‘zelf ervaar ik het niet als zodanig, ik ben dankbaar voor wat ik heb gekregen’. Zo was ze. Ze probeerde de problemen die op haar afkwamen positief tegemoet te treden. Met deze houding was ze niet alleen zich, maar ook anderen tot zegen en door deze houding waren anderen met haar gezegend. Ze wilde daarom graag dat we in de afscheidsdienst zouden luisteren naar ‘Dank sei Dir Herr’ gezongen door Aafje Heynis die Thea in haar jeugd nog heeft horen zingen. Dat hebben we gedaan.
Dat Roel en de kinderen, Marjan en Herbert, Boman en Esther, Renate en de kleinkinderen, Tabe en Loek, Sterre en Linh en Stefani de kracht mogen ontvangen om het verlies van Thea te dragen en te verwerken.
Ds. Leon Eigenhuis

 Gino Mennega   ▲
28 mei 1927 – 27 januari 2012

Thuis aan het Hoefblad 10 is op vrijdag 27 januari te midden van zijn dierbaren vredig ingeslapen br. Marginus ofwel Gino Mennega. In Assen stond zijn wieg en in Groningen volgde hij zijn studie beweginswetenschappen. Hier in Kampen heeft hij meer dan dertig jaar als gymleraar gewerkt aan het Johannes Calvijn Lyceum. Sport en spel hadden zijn hart, ook omdat hij vond dat ze al te vaak verwaarloosd waren. In de Christelijke Encylopedie (2e dr.) schreef hij hierover. De mens is meer dan zijn brein, hij heeft ook een lichaam. In Riet van Mourik vond hij zijn vrouw en samen kregen ze vier kinderen: Hans, Frank, Irene en Marlies. De band met hen en de kleinkinderen was goed. Hij stond voor ze klaar en regelde alles. In de laatste maanden en weken ging de ziekte die hij al jaren had hem steeds meer binden aan huis en bed. Zijn sterke lichaam verzwakte. Het werd een intens beleefde weg van toeleven naar het einde, van dankbaar terugkijken en afscheid nemen van vrienden en dierbaren. Gino Mennega deed dat rustig en helder van geest. We spraken over zin en onzin van het geloof. Heeft God de mens bedacht of de mens God? In de lijn van de theoloog Kuitert zette hij vraagtekens achter het Credo van de kerk. Die veranderden op laatst niet alsnog in uitroeptekens. Wel werd het zachter en kwam er iets van ontvankelijkheid, voorbij de vragen en kritiek.
Afgelopen donderdag hebben we hem in de Bazuinkerk herdacht en gedankt voor wie hij is geweest. Met warme woorden van de kinderen en oude woorden uit de Schrift. Over de mens in zijn grootheid en kleinheid (Psalm 8) en over God die ons kent en ziet (Psalm 139). Daarna hebben we zijn lichaam begraven in de aarde en hem toevertrouwd aan de God van alle barmhartigheid. Is – zoals iemand ooit schreef - het einde van Zijn wegen niet de lichamelijkheid? Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw Riet, de kinderen met hun partners en gezinnen en naar allen die hem zullen missen. Dat zij kracht zullen ontvangen om zonder hun geliefde verder te gaan. Gino Mennega is 84 jaar geworden.

Adri Helleman – Slot   ▲

Heemstede, 21 april 1928        Kampen, 29 januari 2012

‘Aangekomen in het grensgebeid
tussen hier en niet meer van hier,
tussen bekend en onbekend.
Ze hoort misschien nog een stem die haar groet,
de stem van wie haar lief en bekend is …’.

In deze woorden herkennen we Adri zoals ze in de laatste fase van haar leven was. De wereld om haar heen werd haar steeds vreemder, hoewel ze mensen die dichtbij haar stonden gelukkig bleef herkennen. Langzaam gleed ze weg uit het leven, hoewel dagen van slapen en niet eten plotseling onderbroken werden door korte oplevingen. Zondagavond 29 januari is ze overleden in de leeftijd van 83 jaar in Myosotis waar ze de laatste drie jaar van haar leven woonde.
In de afscheidsdienst die op vrijdag 3 februari plaatsvond, stonden we niet alleen stil bij de laatste drie jaar van haar leven, maar ook bij wie ze daarvoor was. Dat ze actief was en zich onder de mensen begaf. Ze was een lieve echtgenoot voor Wim, haar man en een altijd zorgzame moeder en grootmoeder. Actief was ze, in het gezin en in de kerk van plaats waar ze samen met Wim woonde. In verschillende plaatsen hebben Wim en Adri gewoond. In Groningen raakte Adri en Wim actief in de leerhuizen waar ze beiden veel leerden en kennis maakten met wat we toen nog de nieuwere  theologie noemde. Ook in Kampen was ze nog actief. Zo hebben we haar ook herdacht als een actieve vrouw die voluit in het leven stond.
‘Niets meer aan te doen. Troost elkander daarom’, dit oud Egyptisch grafschrift staat boven de rouwkaart. In de afscheidsdienst hebben we deze tekst gelezen, samen met Matteüs 18 vers 20, de trouwtekst van Wim en Adri en 1 Korintiërs 13. Die laatste tekst lazen we met het oog op Wim ’s goede zorgen voor Adri en met het oog op hun liefde voor elkaar, 65 jaar lang! Deze tekst lazen we ook omdat het in dit hoofdstuk om onze geloofskennis gaat. Paulus relativeert onze geloofskennis. Nu is ons kennen nog beperkt, maar eens zullen we volledig kennen, zoals we zelf nu al gekend zijn door God. In dit vertrouwen namen we afscheid van Adri Helleman.
Dat Wim, de kinderen, Ieta en Geert, Wim en Marjan, Jop en Willeke, en de kleinkinderen, Atze en Hanna en Olaf (achterkleinkind), Jop en Danique, Adri en Suzanne, Amber, Usha, Emma en Sofie de kracht mogen ontvangen om het verlies van Adri te dragen en te verwerken.
Ds. Leon Eigenhuis.

Fritz Gruneck   ▲
14 juli 1935 – 30 januari 2012

In huize Mysotis is op maandag 30 januari na een periode van afnemende gezondheid br. Fritz Gruneck overleden. Zijn geboortestad was het Oostenrijkse Wenen en zijn jeugdjaren bracht hij door in Indonesië. Een moeilijke periode die hem in veel opzichten zou tekenen. Terug in Nederland trouwde hij en kreeg een gezin met twee dochters en een zoon. Hij werkte op de loonadministratie van het Kamper ziekenhuis en heeft vele jaren gewoond aan de Kievitstraat. Sporten was zijn grote passie, vooral karate waarin hij ook les gaf. De laatste jaren begon het proces van dementeren. Hij maakte met zijn vrouw nog de verhuizing mee naar de nieuwe woning aan de Koggesingel 7 en samen hadden  ze daar nog een goede tijd. Op een bepaalde manier werd hij makkelijker en zachter in de omgang. Het laatste half jaar ging het opeens snel achteruit. Toen thuisblijven niet langer kon, kwam hij eerst in Emmeloord terecht en de laatste paar maanden is hij op liefdevolle wijze in Myosotis verpleegd. Hij  geloofde in de boodschap van het evangelie en was vertrouwd met de weg van het gebed.
De crematieplechtigheid heeft afgelopen vrijdag in de besloten kring van zijn naaste familie plaatsgevonden. Dat de Heer van leven en dood hen zal troosten en vrede mag geven over de herinneringen aan hun dierbare. Fritz Gruneck is 76 jaar geworden.
Ds. E.van der Veer

  Gijsberta Geertruida Faas-van Kuilenburg   ▲
 18 januari 1939 – 5 februari 2012

 Op zondag 5 februari is in huize Margaretha overleden zr. Bep Faas-van Kuilenburg. Geboren en getogen in Leiderdorp, waar ze een tijdlang in een verzorgingshuis heeft gewerkt, ondanks een ernstige gezichtshandicap die haar leven flink zou stempelen. In 1964 trouwde ze met weduwnaar Faas hier in Kampen en trok bij hem in in zijn woning aan de Kievitstraat. Een paar gelukkige jaren mocht ze met hem delen tot zijn overlijden. Toen moest ze weer alleen verder. Het contact met zijn kinderen ging in de loop der tijd verloren. Wel had ze haar plekje gevonden in de Westerkerk, m.n. te midden van de vrouwencontactgroep. Daar leerde ze ook Bea van Boven en haar gezin kennen met wie ze een nauwe band kreeg. Als mantelzorger heeft Bea veel voor haar betekend, zeker de laatste jaren in Margaretha. Bep hield van orgelspelen en zingen. Zondags liet ze zich graag ophalen voor de kerkdienst. Altijd joviaal in ronde Hollandse taal. Ondanks tegenslagen en teleurstellingen bleef ze opgewekt en kon ze genieten van de goede en lekkere dingen.
Vorige week donderdag hebben we haar vanuit de Westerkerk begraven. Er waren bijdragen van Bea met haar kinderen en van de vrouwencontactgroep. Boven alles uit staat de belofte van het evangelie, dat er eenmaal een nieuwe wereld voor ons opengaat, dat geloven eenmaal moet plaatsmaken voor het zien, zien als nooit tevoren, van aangezicht tot aangezicht. Onze gedachten gaan uit naar de familie Van Boven en naar allen in onze kring die de stem en aanwezigheid van Bep zullen missen. Dat haar gedachtenis tot zegen mag zijn. Bep Faas is 73 jaar geworden.
Ds.E.van der Veer