Gemeente In memoriam 9 juli 2010
 

Overledenen 2012

Faas-van Kuilenburg (Bep)
Gruneck (Fritz)
Helleman-Slot (Adri)
Hommes-van der Kam (Thea)
Koelewijn (Jan)
Krans (Hendrik)
Leih (Hendrik George)
van der Meer (Tjitte)
Mennega (Gino)
Netjes (Dirkje Jacoba)
van Ommen (Truus)
den Ouden-Onland (Jenny)
van der Scheer (Jan Anne)
Spierings-van Dongen (Toos)
Stoel (Zwier)
Treep (Albert Alais)
van der Vegte (Roel)
Vermeij (Johanna)
Vinke-Groen (Johanna)
Voerman-Dekker (Wilhelmina)
Vos (Paulus)
de Wilde (Jacobus)
van Wingerden-Foppen (Hester Albertha)
van der Worp-Gruppen (Hennie)

Teuntje Leena Adriana Spierings-van Dongen 

6 mei 1914 – 4 januari 2012

In de Vijverhof is op woensdag 4 januari rustig overleden zr. Teuntje Leena Adriana – Toos – Spierings-van Dongen. Haar wortels lagen in het Brabantse Sprang waar ze opgroeide in een gezin met vijf kinderen. In 1944 trouwde ze met Henk Spierings en ze vertrokken naar Emmeloord. Drie kinderen mocht ze grootbrengen: Tonny, Dik en Henny. Na 18 jaar Emmeloord waren ze net verhuisd naar Kampen toen haar man in 1967 plotseling overleed en zij alleen met de kinderen overbleef. Een verlies dat ze nooit helemaal te boven is gekomen. Haar kinderen en hun nageslacht werden alles voor haar. Als buitenstaander moest je moeite doen om haar een beetje te leren kennen. Helder en ordentelijk van geest was ze. De laatste jaren van haar lange leven bracht ze door in de Vijverhof waar haar krachten langzaam afnamen. Op nuchtere wijze raakte ze klaar voor het einde. De afgelopen weken waren haar ogen vaak gericht op de ster van Bethlehem die aan de wand hing en dag en nacht moest blijven branden, als een licht in de duisternis.

In de afscheidsdienst afgelopen maandag hebben we gedankt voor haar leven en geluisterd naar het loflied op de liefde uit 1 Korinte 13. Daarna hebben we haar lichaam te ruste gelegd op de begraafplaats bij haar man en haar toevertrouwd aan de liefde Gods die groter is dan ons hart en duurt tot in eeuwigheid. Dat haar gedachtenis tot zegen mag zijn, voor de nabestaanden en voor allen die haar gekend hebben. Zr. Spierings is 97 jaar geworden.
Ds. E.van der Veer


Vermeij (Johanna)

geboren 15 december 1924 - overleden 10 januari 2012

Annie’s jongere broer vertelde dat zij op 15 december in 1924 in Delft is geboren.
Jaren later is het gezin naar Kampen verhuisd, waar haar vader in de bibliotheek van de Theologische Hogeschool heeft gewerkt. Annie heeft geen carrière nagestreefd, maar heeft de talenten, die ze bezat ingezet voor het geluk van mensen.
Op 10 januari jl. overleed Annie Vermij. Uit de verhalen van de mensen die Annie vele jaren van nabij hebben meegemaakt en bijgestaan, kwam een beeld van haar naar voren van een liefdevol en gelovig mens. Voor Annie is het belangrijk dat God haar liefheeft en accepteert, zoals ze is ook met haar handicap.
Iemand zei: "Annie was een aparte vogel en daardoor ook kwetsbaar. De laatste jaren van haar leven verbleef zij in Myosotis, hier is ze op haar plek." Een ander zei: "Het is het bewonderendswaardig, hoe zij met haar handicap omging. Maar ook hoe ze nukkig kon zijn."
Op zaterdag 14 januari hebben wij samen met haar familie in geloof afscheid van haar genomen in de Burgwalkerk, waar Annie ook vele voetstappen heeft gezet. Zij was o.a. lid van de werkgroep Zuid Afrika. In die tijd heb ik haar leren kennen als een bewogen vrouw, die om mensen gaf.
In de afscheidsdienst stonden wij stil bij de woorden van Johannes 4 :4-7. Jezus zei tegen haar: "Geef mij wat te drinken."
Daarna hebben we Annie in geloof toevertrouwd aan de God van haar, van ons leven. Want haar lot en haar leven, zo geloven wij, liggen in Gods hand. Hij kent ons en is bewogen om ieder mensenkind. God is ook bewogen om zo’n aparte vogel als Annie.
Wij wensen de familie Vermij en de mensen die jaren lang om haar heen hebben gestaan veel sterkte en Gods nabijheid toe.
Ds. J.J.T. Salakay 


Truus van Ommen

Kampen, 18 maart 1945        21 januari 2012

Op zaterdag 21 januari overleed in de leeftijd van 66 jaar onze zuster in de Heer Truus van Ommen, Jacob Catsstraat 223. Truus werd geboren op 18 maart 1945 in Kampen, als Geertruida Schaapman. Haar kindertijd en jeugd waren niet altijd even makkelijk voor haar. Tot haar geluk ontmoette ze Wim van Ommen die tijdens zijn diensttijd in Kampen verbleef. Ze trouwden op 28 maart 1963 en ze zijn 48 jaar getrouwd geweest. Veel heeft ze van hem gehouden en veel heeft ze aan hem gehad. De kinderen werden geboren: Netty, Peter en Henri. Later kwamen de kleinkinderen: Gerwin, Sander, Marleen, Erik, Jaimy, Tristen en Dinant. En er waren meer kinderen die oma tegen Truus zeiden. Ze heeft nog de geboorte van een achterkleinkind mee mogen maken: Joshua. Truus was een sociaal iemand en een enorme doorzetter. Het leven was niet makkelijk voor haar, mede door haar lichamelijke gesteldheid. Ze had onder andere last van haar hart en longen en werd ze vele malen in het ziekenhuis opgenomen. Dan had ze het enorm benauwd. Op een gegeven moment zeiden de artsen dat ze niets meer voor haar konden doen.
Truus vertelde me dat ze niet opzag tegen wat er na de dood nou komen. Ze vertrouwde erop dat God er voor haar zou zijn als een liefdevolle en genadige God. Op zaterdag 21 januari jl. is ze overleden, thuis, omgeven door haar gezin, door man en kinderen en dat was ze zich goed bewust. De afscheidsdienst vond plaats in de aula van Kranenburg te Zwolle.
Dat haar man Wim en haar familieleden kracht moge ontvangen om het verlies van Truus te dragen en te verwerken.
Ds. Leon Eigenhuis


Sijbregje Theodora Hommes - van der Kam  
Buitenpost, 15 juni 1943          Kampen, 26 januari 2012

Op donderdag 26 januari jongstleden overleed Thea Hommes, Kwekerije 4, in de leeftijd van 68 jaar. Een groot verlies voor ons allemaal. Natuurlijk allereerst voor Roel en de (schoon)kinderen en kleinkinderen, maar ook voor ons, als gemeente. Na een tijd in Almelo gewoond te hebben, kwamen Roel en Thea in voorjaar 2008 weer in Kampen wonen, dichter bij de familie. Thea werd voorzitter van onze wijkkerkenraad. April 2010 werd duidelijk dat Thea een ernstige ziekte had. Behandelingen volgden. Strijdbaar bleef ze, en open over wat er door haar heen ging.  Aanvankelijk hadden de kuren effect. Later zette de ziekte alsnog door. ‘Met Thea waren we gezegend’ hebben Roel en de kinderen op de kaart laten zetten. Zo is het. Met haar waren we allemaal gezegend.
Op woensdag 1 februari vond de herdenkingsdienst en begrafenis plaats. Veel familieleden en vrienden woonden de dienst bij. In de dienst sprak een zus van Thea namens haar broers en zussen. Ze vertelde over de jeugd van Thea en in wat ze zei konden we Thea herkennen: dat ze altijd sterk op de ander gericht was. Van de drie kinderen spraken dochters Marjan en Renate. Zoon Boman die bij de voorbereiding van het afscheid veel heeft gedaan, koos er voor om alle energie te gebruiken om alles goed in zich op te nemen.
Van Marjan en Renate kwamen met warme verhalen waaruit liefde voor hun moeder sprak. Roel was de vierde en laatste spreker. Hij wees ons ook op al het werk dat Thea heeft verricht in commissies en raden, op school, in de kerk en op andere terreinen van het leven. ‘Zorg-vuldig’ was ze: vol van goede zorgen en precies in wat ze deed. Geheimen waren bij haar veilig. Thea was dankbaar voor haar leven. ‘Heb je geen moeilijk leven’, werd haar wel eens gevraagd, ‘omdat het lopen moeizamer gaat en jij je dingen moet ontzeggen?’ ‘Nee’ zei ze dan, ‘zelf ervaar ik het niet als zodanig, ik ben dankbaar voor wat ik heb gekregen’. Zo was ze. Ze probeerde de problemen die op haar afkwamen positief tegemoet te treden. Met deze houding was ze niet alleen zich, maar ook anderen tot zegen en door deze houding waren anderen met haar gezegend. Ze wilde daarom graag dat we in de afscheidsdienst zouden luisteren naar ‘Dank sei Dir Herr’ gezongen door Aafje Heynis die Thea in haar jeugd nog heeft horen zingen. Dat hebben we gedaan.
Dat Roel en de kinderen, Marjan en Herbert, Boman en Esther, Renate en de kleinkinderen, Tabe en Loek, Sterre en Linh en Stefani de kracht mogen ontvangen om het verlies van Thea te dragen en te verwerken.
Ds. Leon Eigenhuis


 Gino Mennega   
28 mei 1927 – 27 januari 2012

Thuis aan het Hoefblad 10 is op vrijdag 27 januari te midden van zijn dierbaren vredig ingeslapen br. Marginus ofwel Gino Mennega. In Assen stond zijn wieg en in Groningen volgde hij zijn studie beweginswetenschappen. Hier in Kampen heeft hij meer dan dertig jaar als gymleraar gewerkt aan het Johannes Calvijn Lyceum. Sport en spel hadden zijn hart, ook omdat hij vond dat ze al te vaak verwaarloosd waren. In de Christelijke Encylopedie (2e dr.) schreef hij hierover. De mens is meer dan zijn brein, hij heeft ook een lichaam. In Riet van Mourik vond hij zijn vrouw en samen kregen ze vier kinderen: Hans, Frank, Irene en Marlies. De band met hen en de kleinkinderen was goed. Hij stond voor ze klaar en regelde alles. In de laatste maanden en weken ging de ziekte die hij al jaren had hem steeds meer binden aan huis en bed. Zijn sterke lichaam verzwakte. Het werd een intens beleefde weg van toeleven naar het einde, van dankbaar terugkijken en afscheid nemen van vrienden en dierbaren. Gino Mennega deed dat rustig en helder van geest. We spraken over zin en onzin van het geloof. Heeft God de mens bedacht of de mens God? In de lijn van de theoloog Kuitert zette hij vraagtekens achter het Credo van de kerk. Die veranderden op laatst niet alsnog in uitroeptekens. Wel werd het zachter en kwam er iets van ontvankelijkheid, voorbij de vragen en kritiek.
Afgelopen donderdag hebben we hem in de Bazuinkerk herdacht en gedankt voor wie hij is geweest. Met warme woorden van de kinderen en oude woorden uit de Schrift. Over de mens in zijn grootheid en kleinheid (Psalm 8) en over God die ons kent en ziet (Psalm 139). Daarna hebben we zijn lichaam begraven in de aarde en hem toevertrouwd aan de God van alle barmhartigheid. Is – zoals iemand ooit schreef - het einde van Zijn wegen niet de lichamelijkheid? Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw Riet, de kinderen met hun partners en gezinnen en naar allen die hem zullen missen. Dat zij kracht zullen ontvangen om zonder hun geliefde verder te gaan. Gino Mennega is 84 jaar geworden.


Adri Helleman – Slot   

Heemstede, 21 april 1928        Kampen, 29 januari 2012

‘Aangekomen in het grensgebeid
tussen hier en niet meer van hier,
tussen bekend en onbekend.
Ze hoort misschien nog een stem die haar groet,
de stem van wie haar lief en bekend is …’.

In deze woorden herkennen we Adri zoals ze in de laatste fase van haar leven was. De wereld om haar heen werd haar steeds vreemder, hoewel ze mensen die dichtbij haar stonden gelukkig bleef herkennen. Langzaam gleed ze weg uit het leven, hoewel dagen van slapen en niet eten plotseling onderbroken werden door korte oplevingen. Zondagavond 29 januari is ze overleden in de leeftijd van 83 jaar in Myosotis waar ze de laatste drie jaar van haar leven woonde.
In de afscheidsdienst die op vrijdag 3 februari plaatsvond, stonden we niet alleen stil bij de laatste drie jaar van haar leven, maar ook bij wie ze daarvoor was. Dat ze actief was en zich onder de mensen begaf. Ze was een lieve echtgenoot voor Wim, haar man en een altijd zorgzame moeder en grootmoeder. Actief was ze, in het gezin en in de kerk van plaats waar ze samen met Wim woonde. In verschillende plaatsen hebben Wim en Adri gewoond. In Groningen raakte Adri en Wim actief in de leerhuizen waar ze beiden veel leerden en kennis maakten met wat we toen nog de nieuwere  theologie noemde. Ook in Kampen was ze nog actief. Zo hebben we haar ook herdacht als een actieve vrouw die voluit in het leven stond.
‘Niets meer aan te doen. Troost elkander daarom’, dit oud Egyptisch grafschrift staat boven de rouwkaart. In de afscheidsdienst hebben we deze tekst gelezen, samen met Matteüs 18 vers 20, de trouwtekst van Wim en Adri en 1 Korintiërs 13. Die laatste tekst lazen we met het oog op Wim ’s goede zorgen voor Adri en met het oog op hun liefde voor elkaar, 65 jaar lang! Deze tekst lazen we ook omdat het in dit hoofdstuk om onze geloofskennis gaat. Paulus relativeert onze geloofskennis. Nu is ons kennen nog beperkt, maar eens zullen we volledig kennen, zoals we zelf nu al gekend zijn door God. In dit vertrouwen namen we afscheid van Adri Helleman.
Dat Wim, de kinderen, Ieta en Geert, Wim en Marjan, Jop en Willeke, en de kleinkinderen, Atze en Hanna en Olaf (achterkleinkind), Jop en Danique, Adri en Suzanne, Amber, Usha, Emma en Sofie de kracht mogen ontvangen om het verlies van Adri te dragen en te verwerken.
Ds. Leon Eigenhuis.


Fritz Gruneck   
14 juli 1935 – 30 januari 2012

In huize Mysotis is op maandag 30 januari na een periode van afnemende gezondheid br. Fritz Gruneck overleden. Zijn geboortestad was het Oostenrijkse Wenen en zijn jeugdjaren bracht hij door in Indonesië. Een moeilijke periode die hem in veel opzichten zou tekenen. Terug in Nederland trouwde hij en kreeg een gezin met twee dochters en een zoon. Hij werkte op de loonadministratie van het Kamper ziekenhuis en heeft vele jaren gewoond aan de Kievitstraat. Sporten was zijn grote passie, vooral karate waarin hij ook les gaf. De laatste jaren begon het proces van dementeren. Hij maakte met zijn vrouw nog de verhuizing mee naar de nieuwe woning aan de Koggesingel 7 en samen hadden  ze daar nog een goede tijd. Op een bepaalde manier werd hij makkelijker en zachter in de omgang. Het laatste half jaar ging het opeens snel achteruit. Toen thuisblijven niet langer kon, kwam hij eerst in Emmeloord terecht en de laatste paar maanden is hij op liefdevolle wijze in Myosotis verpleegd. Hij  geloofde in de boodschap van het evangelie en was vertrouwd met de weg van het gebed.
De crematieplechtigheid heeft afgelopen vrijdag in de besloten kring van zijn naaste familie plaatsgevonden. Dat de Heer van leven en dood hen zal troosten en vrede mag geven over de herinneringen aan hun dierbare. Fritz Gruneck is 76 jaar geworden.
Ds. E.van der Veer


  Gijsberta Geertruida Faas-van Kuilenburg   
 18 januari 1939 – 5 februari 2012

 Op zondag 5 februari is in huize Margaretha overleden zr. Bep Faas-van Kuilenburg. Geboren en getogen in Leiderdorp, waar ze een tijdlang in een verzorgingshuis heeft gewerkt, ondanks een ernstige gezichtshandicap die haar leven flink zou stempelen. In 1964 trouwde ze met weduwnaar Faas hier in Kampen en trok bij hem in in zijn woning aan de Kievitstraat. Een paar gelukkige jaren mocht ze met hem delen tot zijn overlijden. Toen moest ze weer alleen verder. Het contact met zijn kinderen ging in de loop der tijd verloren. Wel had ze haar plekje gevonden in de Westerkerk, m.n. te midden van de vrouwencontactgroep. Daar leerde ze ook Bea van Boven en haar gezin kennen met wie ze een nauwe band kreeg. Als mantelzorger heeft Bea veel voor haar betekend, zeker de laatste jaren in Margaretha. Bep hield van orgelspelen en zingen. Zondags liet ze zich graag ophalen voor de kerkdienst. Altijd joviaal in ronde Hollandse taal. Ondanks tegenslagen en teleurstellingen bleef ze opgewekt en kon ze genieten van de goede en lekkere dingen.
Vorige week donderdag hebben we haar vanuit de Westerkerk begraven. Er waren bijdragen van Bea met haar kinderen en van de vrouwencontactgroep. Boven alles uit staat de belofte van het evangelie, dat er eenmaal een nieuwe wereld voor ons opengaat, dat geloven eenmaal moet plaatsmaken voor het zien, zien als nooit tevoren, van aangezicht tot aangezicht. Onze gedachten gaan uit naar de familie Van Boven en naar allen in onze kring die de stem en aanwezigheid van Bep zullen missen. Dat haar gedachtenis tot zegen mag zijn. Bep Faas is 73 jaar geworden.
Ds.E.van der Veer


de Wilde (Jacobus / Co) 
8 april 1935 - 10 februari 2012

Op vrijdag 10 februari is op 76 jarige leeftijd overleden Jacobus - ofwel Co de Wilde. Hij laat een vrouw, kinderen, kleinkinderen en achterkleinderen na. Hij woonde in de Buiten Nieuwstraat 130.


van der Meer (Tjitte ofwel Theo) 
17 februari 1925 - 28 februari 2012

Op 28 februari 2012 is overleden Theo van der Meer, Cruquiusstraat 11. Hij overleed in de leeftijd van 87 jaar. Afgelopen maandag was er in Open Hof gelegenheid tot condoleren en afscheid nemen. Daarna vonden overeenkomstig de wens van de overledene de afscheidsdienst en begrafenis in besloten kring plaats, op de Algemene Begraafplaats van Kampen te IJsselmuiden. Onze gedachten zijn bij zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, vooral bij zijn vrouw, M. van der Meer – van den Berg. Boven de rouwkaart staan de woorden ‘Neem, Heer, mijn beide handen en leid Llw kind, tot ik aan d'eeuw 'ge stranden de ruste vind’.

Ds. Leon Eigenhuis


Henk George Leih   

27 juni 1928   -   28 februari 2012

Op dinsdag 28 februari overleed br. Hendrik George Leih, Engelenbergstaat 4, in de leeftijd van 83 jaar. Met ernstige klachten in het ziekenhuis in Zwolle opgenomen overleed hij binnen onverwacht korte tijd.
Br. Henk Leih was geen Kampenaar van geboorte, maar hij was wel in Kampen getogen, want hij woonde er bijna 60 jaar. Eerst ongehuwd, sinds 1967 gehuwd met Bertha Waterborg afkomstig uit Groningen. Henk zelf kwam uit Huizen, bezocht het Chr. Lyceum in Hilversum en studeerde geschiedenis aan de VU in Amsterdam. Na een korte tijd als leraar in Dokkum kwam hij naar het Gereformeerd Gymnasium in Kampen. De school was toen juist bezig aan een omvorming naar Johannes Calvijn-Lyceum, op een bredere basis dan alleen gereformeerd.
Vele jaren was Henk Leih als leraar geschiedenis intens betrokken bij de school.
Henk Leih had hart voor zijn leerlingen. Hij wilde zijn leerlingen bovenal inzicht in de geschiedenis bijbrengen, voor hun verdere leven. Daarin slaagde hij wonderwel.
Henk Leih was een fervent tegenstander van het van hogerhand opgedrongen centraal schriftelijk eindexamen geschiedenis. Hij vond het een aantasting van de vrijheid van inrichting van het onderwijs. De verloren strijd om ruimte voor zich en zijn vak kostte Henk een groot stuk van zijn gezondheid. Dit in combinatie met een onduidelijke infectie die hij waarschijnlijk in India had opgelopen. Uiteindelijk moest hij de baan die hem lief was opgeven. Gelukkig openden zich voor Henk Leih nieuwe perspectieven. Hij ging al studerend boeken schrijven, met steun van zijn vrienden bij uitgeverij Kok. Intussen hield hij cursussen en lezingen.
Henk Leih heeft het Johannes Calvijn-Lyceum, alias Ichthus College, zeer aan zich verplicht.
Op de rand van het 100-jarig bestaan beschreef hij de geschiedenis van het Gereformeerd Gymnasium/ Calvijn-Lyceum. De titel ‘Leren voor het leven’ was als een proclamatie.
Henk Leih beschreef ook de geschiedenis van de Kamper Gereformeerde Kerk over de periode 1895- 1994, de geschiedenis van die talrijke schare gereformeerde gelovigen, die tientallen predikanten, kosters en hulpvaardige dienaren met en zonder ambt.
Henk had een heel eigen stijl van spreken en betogen. Voor de klas en achter de lezingenkatheder. Thuis in zijn makkelijke stoel, maar ook onderweg als leider van een reisgezelschap.
Henk doceerde, met een c, maar tegelijk doseerde hij, met een s. Hij stortte maar niet een massief betoog over zijn toehoorders uit. Hij betoogde in opvallend beknopte zinnen. Zo had zijn verhaal niets opdringerigs, maar tegelijk was het inspirerend en overtuigend.
Henk Leih zocht naar het geheim van Gods hand in de geschiedenis, in alle voorzichtigheid en bescheidenheid. In de geschiedenis kun je Gods hand niet aanwijzen, vond hij. Het zou hoogmoed zijn, we weten het niet. Het komt ons als mensen ook niet toe dat geheim te kennen.
Op maandag 5 maart hebben we br. Henk Leih naar zijn laatste rustplaats begeleid. Na een tweeledig In Memoriam bepaalde dominee Faber ons in zijn overdenking bij de vergankelijkheid van het leven die uit Psalm 90 spreekt, maar ook bij de vernieuwing van het leven, die Openbaring 21 belooft. Ook een historicus kan bij al zijn bestuderen van de tijd in aansluiting aan Psalm 4 belijden: In vrede kan ik mij te ruste begeven en aanstonds inslapen, want Gij alleen, o Here, doet mij veilig wonen.
S.Hörchner


Paulus Vos  31 

geboren 3 juni 1939 - overleden 11 maart 2012

Op zondag 11 maart is na een kort ziekbed in het verpleegthuis De Weezenlanden in Zwolle overleden Paul Vos, 2e Ebbingestraat 29. Een Kampenaar in hart en nieren. Hij groeide op in een gezin van tien kinderen, eerst aan de IJsselkade en later aan de Noordweg.
Hij trouwde met Willy Held en samen zij kregen een dochter Elisabeth. Met elkaar vormden zij een fijne en hechte familie.
Eind vorig jaar werd hij ernstig ziek en moest hij vele onderzoekingen in het ziekenhuis in Zwolle ondergaan. En het was in die tijd dat ik hem vaak thuis en in het ziekenhuis opzocht. Hij was niet bang om te sterven, wel was hij bezorgd om "zijn meisjes", vertelde hij mij eens.
Op donderdag 14 maart hebben we in een dienst in de Burgwalkerk afscheid van Paul Vos genomen. Wij stonden stil bij het verhaal uit Genesis 18: 16-33, waar het werkwoord "zegenen" centraal stond. Net als Abraham de gezegende, wilde ook Paul Vos als een gezegende mens op aarde door het leven gaan.
Daarna hebben wij Paul Vos aan de schoot van de aarde toevertrouwd, maar ten diepste in het vertrouwen aan God, onze Schepper, bij Wie we hem veilig weten.
Troost en kracht bidden we toe aan Willy, Elisabeth, Fons zijn schoonzoon en aan zijn lieve kleinzoon Jonathan en allen die hem zullen missen.
ds. J.J.T. Salakay


 Jan Koelewijn 

7 oktober 1922 – 22 maart 2012

In een hospice van De Meente in Genemuiden is op de vroege donderdag overleden br. Jan Koelewijn. Zijn wortels lagen in Spakenburg waar hij opgroeide in een gezin van zes kinderen. Al gauw trok het water en meldde hij zich bij de Marine. Toen de oorlog uitbrak keerde hij na een periode van gevangenschap weer terug naar Spakenburg maar moest al snel onderduiken in de Noordoostpolder en raakte betrokken bij het verzet. Na de oorlog ging hij weer het water op en kon aan de slag bij de waterpolitie. Hij trouwde met Dina Heinen en via Avenhorn en Stavoren kwamen ze uiteindelijk in Kampen terecht. Drie dochters kregen ze: Elly, Joke en Adri. Later kwamen de kleinkinderen en achterkleinkinderen. Hij beoefende de judosport en hield van iets in elkaar knutselen. Betrokken en actief was hij ook binnen de gemeente, als ouderling en in commissies. Hij deed dat nuchter en kalm, niet gauw bang voor iets of iemand. Wat had hij immers al niet meegemaakt en hoe vaak was hij in zijn leven al niet bewaard? Zijn scheepje was onder Jezus’ hoede, elke nieuwe dag. De laatste jaren woonde hij met z’n vrouw in de Ommelanden en de Amandelboom. Toen zij vorig jaar in Myosotis overleed kwam hij in de Vijverhof te wonen en wist zich daar nog goed te redden. Totdat het kaarsje langzaam maar zeker uitging en er een eind kwam aan zijn aardse weg.
Deze woensdag hebben we hem te ruste gelegd bij zijn vrouw op de begraafplaats Bovenbroek. In de afscheidsdienst in de Westerkerk hebben we hem herdacht en ingestemd met de woorden van Ps. 103: Prijs de Heer, mijn ziel, en vergeet niet één van zijn weldaden. Een lofzang die door wil gaan van geslacht tot geslacht. Ons meeleven gaat uit naar de drie dochters met hun gezinnen en naar allen die hem zullen missen. Br. Koelewijn is 89 jaar geworden.

Ds. E.van der Veer


  Dirkje Jacoba Netjes
29 april 1925 - 30 maart 2012

Op 29 maart 1925 werd Dirkje Jacoba Netjes, voor velen die haar van nabij hebben gekend Tante Dick, op Kampereiland in een boerengezin op geboren. Het gezin bestond uit vier jongens en drie meisjes. Op jonge leeftijd ging zij op het boerderij van haar opa en oma wonen, erf 17. Zij hielp mee in de huishouding en twee keer per dag heeft zij de koeien gemolken. Elke dinsdagavond zij ging op de fiets naar Kampen om de repetities van het gereformeerde kerkkoor bij te wonen. Ook bracht zij jarenlang de Elisabethbode rond.
Ze was ongetrouwd, maar haar neven en nichten spraken met heel veel liefde over haar. Zo vertelde haar neef Clazinus, dat hij in 1973 samen met tante Dick de boerderij heeft gerund, toen zijn ouders met vakantie gingen. Hij beschouwde haar als zijn tweede moeder en had respect voor haar. In 1977 ging zij van de boerderij af en ging in Kampen wonen aan de Esdoornhof. Van stilzitten hield ze niet en daarom ging zij bij de familie Berghuis in de huishouding werken.
In 1982 werd zij getroffen door een hersenbloeding en haar leven veranderde ineens. Zij die gewend was om alles zelf te doen, werd vanaf die tijd afhankelijk van de hulp van anderen. 30 jaar lang werd zij eerst in Margaretha en later in Myosotis waar ik haar bezocht, liefdevol verzorgd,. Zij had een grote wilskracht en geloof en daardoor kon ze met haar beperkingen omgaan. Op vrijdagmiddag 30 maart is Dirkje Jacoba Netjes overleden.
En op 4 april hebben wij in geloof samen met de familie van haar afscheid genomen in de Burgwalkerk. Wij stonden stil bij de woorden van Psalm 146 en bij de vraag wie is onze helper? Onze helper is tegelijk onze schepper. God heeft niet alleen hemel en aarde gemaakt, God heeft ook mij gevormd vanaf de moederschoot en God zal ons zelfs in de dood vasthouden.
Vanuit dat vertrouwen hebben we Dirkje Jacoba Netjes uit handen gegeven en neergelegd in de handen van de levende God. Wij wensen haar neven en nichten, haar familie, vrienden en vriendinnen veel sterkte en Gods nabijhei

 Ds. J.J.T. Salakay


 Jenny den Ouden-Onland

11 november 1929 - 4 april 2012

Op maandagmiddag 2 april bracht ik Jenny de liturgie “Op weg naar Pasen”
De liturgie voor de viering rond Pasen van de Vrouwencontactgroep van de Burgwalkerk, ”Leg maar neer hoor”, zei Jenny, "ik ben zó moe, maar met de hond is het goed. Die heeft een fijn huis."
Twee jaar lid was ze van de Vrouwencontactgroep, altijd dankbaar en blij dat ze met ons mocht optrekken, bescheiden, mild, dapper, onrustig, betrokken.
Op weg naar Pasen, opstanding, daar moest ik aan denken, toen we de vrijdag daarop met enkelen leden van de contactgroep afscheid van haar namen in het witte huis bij de molen.
Opstanding, recht op staan, leven door alle tranen en stil verdriet heen, ook dat was Jenny..
In de doopgezinde kerk aan de Burgwal de dag daarop trok haar leven prachtig verwoord en verbeeld door kinderen en kleinkinderen aan ons voorbij.
Muziek uit de Mattheus Passion, het Wiegenlied van Schubert op de piano door Hanne en Johannes, muziek uit Chevetogne, verhalen van Jeanette, Annie haar zus en Annelies
Op handen gedragen op weg naar Pasen, zo mogen we ons Jenny herinneren.

Nel Borstlap-Ponssen


 Jan Anne van der Scheer 

11 februari 1946 – 6 april 2012

In ziekenhuis De Weezenlanden te Zwolle is op Goede Vrijdag overleden br. Jan Anne van der Scheer, De Chalmotweg 7. Vijf weken lang is hij daar verpleegd. Een lijdenstijd tussen hoop en vrees, voor hemzelf en voor zijn naasten. Hij werd geboren in Zwollerkerspel en groeide op in Hasselt binnen een gezin met drie kinderen. Zijn vader was veeboer en zelf begon Jan met zijn vrouw Fenna Palland even buiten Kampen ook een boerderij. Vier kinderen werden hun toevertrouwd: Gerben, Janneke (overleden in 2009), Elsbeth en Fennetta. Later kwamen de kleinkinderen op wie hij heel trots op was. In veel opzichten toonde hij zich honkvast en behoudend, bescheiden en tevreden met zijn plekje op de boerderij en in de kerk. Binnenvetter als hij was, hadden zijn huisgenoten het niet altijd even makkelijk met hem. Na het grote verlies van Janneke ontstond er meer openheid. Hij had nog plannen voor de toekomst, toen hij opeens moest worden opgenomen vanwege benauwdheid. Zijn longen bleken versleten. De dokters en verpleging op de IC deden hun best, totdat de strijd gestaakt moest worden.

In een drukbezochte afscheidsdienst op donderdag 12 april hebben we zijn leven voor Gods aangezicht herdacht. Uit Johannes 12 hoorden we van de graankorrel die in de aarde moet vallen en sterven om zo vrucht te dragen. Dat is de weg die Jezus Christus is gegaan en daartoe roept Hij ook zijn volgelingen. Door de diepte omhoog, opdat we eenmaal mogen zijn waar Hij nu is. In het licht van dat evangelie hebben we het lichaam van de overledene op de begraafplaats van Kamperveen (Zuideinde) toevertrouwd aan de aarde, dichtbij dochter Janneke, in de verwachting van de grote zomer die ons beloofd is. Gods vertroosting bidden we toe aan Fenna, de kinderen met partners, kleinkinderen, verdere familie, de buurt en allen die hem gekend hebben. Jan Anne van der Scheer is 66 jaar geworden.

Ds. E. van der Veer


 Roel van der Vegte 

1 mei 1985 – 13 april 2012

Afgelopen vrijdag overleed in het ziekenhuis te Zwolle Roel van der Vegte. We wisten al een tijdje dat hij ernstig ziek was en de laatste maanden bij zijn ouders in ’s-Heerenbroek verbleef, toch kwam zijn einde nog snel. En de leegte die hij achterlaat, is groot. Roel werd geboren met een verstandelijke beperking en kreeg op jonge leeftijd een plekje in een Philadelphia-huis aan de Rietgors in IJsselmuiden. Daar maakte hij goede jaren mee en kon intens genieten van de kleine dingen en de uitstapjes naar her en der. In 2007 volgde de overgang naar een rustiger onderkomen aan de Rondweg 151 in Kampen waar hij de zolderkamer kreeg. Werken deed hij bij IMpact. Voor veel mensen aan beide kanten van de brug bleef Roel geen onbekende. Je kwam hem zingend tegen op de fiets. Joviaal, muzikaal en af en toe nog een kwajongensstreek. Altijd graag in de weer met z’n keyboard, ook bij ons in de Westerkerk. Hij stapte op alles en iedereen af en hielp mee met de kinderbijbelweek, clubs en de kindernevendienst. Om het weekend ging hij naar z’n ouders en zus Karin toe. Het laatste jaar werd hij stiller en verloor veel gewicht. Onderzoek wees uit dat er tumoren in zijn hoofd zaten die niet meer te behandelen waren. Zijn ouders besloten om hem thuis te halen en – geholpen door de begeleiders – het laatste stuk zelf voor hem te zorgen. Roel kon het in kinderlijk vertrouwen overgeven: hij ging naar “Vader God” en zou het beter krijgen. Afgelopen woensdag hebben we in gebouw De Kandelaar te ’s-Heerenbroek afscheid van Roel genomen. Huisgenoten staken een kaarsje aan, begeleiders haalden herinneringen op, we zongen zijn lievelingslied van de parel in Gods hand en we hoorden uit Psalm 139 dat er een God is die ons kent. Daarna hebben we Roel in kleine kring begraven op de begraafplaats in Westenholte. Troost bidden we toe aan zijn vader en moeder, Karin, Bianca en Daniël met hun kleine, de verdere familie, de huisgenoten van de Rondweg, de begeleiders van Philadelphia en aan allen die zijn aanwezigheid en muziek zullen missen. Roel is 26 jaar geworden. Een Koningskind.

Ds. E.van der Veer


 Hendrik Krans 

10 februari 1929 – Kampen – 12 april 2012

Op Paasmorgen was onze broeder in Christus, Hendrik Krans, in de Burgwalkerk. Vanaf zijn levenslang vertrouwde plek op de achterste bank bij het stovenhok, zong hij het slotlied mee: ‘U zij de glorie, opgestane Heer’. Op weg naar huis werd hij getroffen door een hartinfarct en door voorbijgangers gereanimeerd. Enkele dagen later overleed hij in het ziekenhuis.

Henk Krans was een door-en-door Kamper jongen met een enorme levenslust en ondernemingszin. Hij genoot van zaken doen en maakte zich verdienstelijk in het politieke, maatschappelijke, kerkelijke en sportieve leven.

Met Antje Maria Kalisvaart, op wie zijn oog viel in de Burgwalkerk, kreeg hij vier getalenteerde kinderen. Na haar ziekte en overlijden vond hij nieuw geluk met Hammie Buitenhuis en haar gezin. Al vele jaren was hij huisvriend van dit gezin en nam hij zorg op zich.

Henk Krans was een markant mens, zakelijk en duidelijk maar daarom soms veeleisend en ongeduldig. Hij dacht en handelde snel en had uitgesproken opvattingen. Een levenlang was hij trouw lid van de Burgwalkerk. In zijn werk en politieke leven handelde hij het liefst autonoom; hij was een koopman die wist wat hij wilde. In de kerk wist hij Iemand boven zich voor wie hij zich boog. Daarom stelde hij er een eer in hulpkoster voor de ingang Morrensteeg te zijn. De Burgwalkerk was zijn thuis, het synodaal gereformeerdendom zijn identiteit.

In kleine kring namen we afscheid in de Burgwalkerk en lazen daar uit 1 Cor. 12, over het streven naar de hoogste gaven maar een weg die nog veel verder voert en dat gedeelte uit de Bergrede van een Vader die goede gaven weet te geven.

Henk Krans heeft veel betekend voor Kampen, voor de cultuur, de sport, de politiek, de kerk, zijn familie en zijn vrienden. We zullen hem missen bij het stovenhok. Hammie, zijn kinderen, haar kinderen, familie en vrienden wensen we de troostende nabijheid van God en mensen toe. Toen we de begraafplaats betraden klonk vanaf het graf het ‘U zij de Glorie’. Het koper van zijn kleinzoon wilde ons overtuigen van een andere werkelijkheid. 

Dirk-Jan Lagerweij


 Johanna Vinke-Groen

21 augustus 1918 – 21 april 2012

In huize De Hazelaar te Hasselt is op zaterdag 21 april overleden zr. Johanna Vinke-Groen. Zij was sinds 6 november weduwe van Herman Vinke met wie ze in tijdens de oorlogsjaren in het huwelijk was getreden. Zes kinderen bracht ze ter wereld en na in Rotterdam gewoond te hebben kwamen ze in 1956 weer terug naar Kampen. Een lange en goede periode van haar leven woonden ze aan de Bavinckstraat. Toen ze ouder werden verhuisden ze naar de Ommelanden. Daarvandaan ging het naar de Amandelboom en toen die verbouwd moest worden, werd de Hazelaar in Hasselt het laatste station. Daar zonk ze steeds verder weg in haar eigen wereld. Bovendien werd ze al jaren erg gehinderd door het feit dat ze het licht slecht verdroeg aan haar ogen. Haar man en nageslacht hebben altijd veel voor haar betekend.

Op donderdag 26 april heeft de begrafenis plaatsgevonden in een samenkomst die door de kinderen zelf verder is ingevuld. Boven de rouwadvertentie stonden de woorden: Wees getrouw tot de dood en Ik zal u geven de kroon des levens (Openb. 2:10). Dat haar gedachtenis tot zegen mag zijn voor de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Zr. Vinke is 93 jaar geworden.


 Hennie van der Worp-Gruppen

13 september 1942 – 24 april 2012

Op dinsdag 24 april overleed in huize Myosotis zr. Hendrikje ofwel Hennie van der Worp-Gruppen van de Henry Dunantstraat 3. Haar wortels lagen in de gemeente Avereest, waar ze opgroeide op een boerderij. in 1960 trouwde ze met Gerrit Jan van der Worp. Eerst woonden ze in Zwolle, later gingen ze naar Zwartsluis, waar ze samen een schoenmakerij/-winkel hadden en in 1974 volgde de verhuizing naar Kampen. Ze werd moeder van Harrie en Liedy en later trotse oma van zes kleinkinderen. Nauw was ze op hen betrokken en niet alleen op hen. Haar vriendelijkheid was bij velen binnen en buiten de gemeente bekend. Ze hield van mensen en deed graag haar werk in de wijk als ouderlinge en contactpersoon. In 2008 werd er leukemie bij haar geconstateerd en begon een lange strijd tegen deze slopende ziekte. Vaak naar het ziekenhuis en vaak in het ziekenhuis. Ze had het aardse leven lief en genoot elk jaar opnieuw van de ontluikende natuur en al het goede om haar heen. Dan is loslaten moeilijk. Toen haar krachten steeds meer opraakten, kon ze het overgeven en zeggen: eind goed al goed.

In de dienst van Woord en Gebed hebben we geluisterd naar de tekst die ze zelf had aangereikt, Johannes 3:16. Over God die de wereld zo lief heeft gehad dat Hij zijn enige Zoon gegeven heeft. In een gebroken wereld waarin ziekte en dood overal elke dag rondgaan, ligt het bewijs van Gods liefde niet overal voor het oprapen. Dan moeten we naar Jezus Christus kijken en in Hem geloven. Wie dat doet, zal behouden worden. Eind goed, al goed. Troost en kracht om verder te gaan bidden we toe aan br. Van der Worp, aan Harrie en Liedy met hun gezinnen en aan allen die Hennie zullen missen. Zr. Van der Worp is 69 jaar geworden.


 Wilhelmina Voerman-Dekker 

3 augustus 1925 – 11 mei 2012

In het Sophiaziekenhuis is op 11 mei overleden zr. Wilhelmina ofwel Mina Dekker-Voerman. Als Kampense van geboorte groeide ze op in een groot gezin en trouwde in 1950 met Gaitjan Voerman. Drie kinderen kregen ze, Annie, Willem en Femmy. Later kwamen de kleinkinderen die ze graag over de vloer had en dan was niets haar te dol. Lang hebben ze gewoond aan de Van Blommensteinstraat. Daarna verhuisden ze naar de Colijnlaan 7, waar ze nog mooie jaren met elkaar mochten hebben. Pittig en uitgesproken van karakter was ze, ze gaf haar mening ten beste en had graag het laatste woord. Omdat ze in haar jeugd veel naar de kerk “moest”, hield ze zelf de kerk een beetje op afstand, maar de laatste tijd werd ze hierin milder. Vorig jaar april verloor ze haar man. Ze wist nog vrij goed de draad van haar leven weer op te pakken. Een jaar later werd ze zelf ziek en kwam in het ziekenhuis. Eerst was er nog hoop, toen kwam toch nog snel het einde.

“Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij” zegt David in Psalm 23. Bij die woorden hebben we stilgestaan in de afscheidsdienst op 16 mei. Er is een Herder die ons leidt, die een gezicht en een naam heeft gekregen in Jezus Christus. Hij zoekt het verlorene om het thuis te brengen voorgoed. We wensen de kinderen met hun gezinnen veel sterkte toe om verder te gaan met deze lege plek in hun midden. Zr. Voerman is 86 jaar geworden.

Ds. E.van der Veer


 Zwier Stoel 

5 juni 1945 – 16 mei 2012

Op 16 mei is ook in het ziekenhuis te Zwolle overleden br. Zwier Stoel, Berklaan 87. Hij had naam en faam als een markante, gedreven en strijdbare persoonlijkheid, bekend bij velen in en om onze stad. Op een boerderij in de Mandjeswaard werd hij geboren als oudste van zeven zonen. Hoewel hij makkelijk verder had kunnen leren, trok het boerenleven hem sterk. In 1971 trouwde hij met Riek van Dijk en samen kregen ze vier kinderen: Hanneke, Annet, Jan Zwier en Jantine. Samen namen ze de boerderij aan de Oudedijk over die hij runde als een modern bedrijf. Tegelijk was hij meer dan alleen veehouder.

Hij sloeg z’n vleugels breed uit en liet zijn stem horen binnen de kerk – als ouderling - en nog meer in de maatschappij binnen tal van verbanden. Op vakantie gaan e.d. was er niet bij. “Hij sliep of was bezig”, zoals iemand zei. Mee door zijn inzet kon de Museumboerderij Erf 29 op het Kampereiland in 2006 de deuren openen, toch wel één van zijn grootste prestaties. Alles wat met dit gebied te maken had, kon rekenen op zijn warme belangstelling. Hij wist er alles van en ontpopte zich als “Mister Kampereiland”. Graag zette hij zijn stempel op de dingen, maar dat botste natuurlijk ook wel eens. En altijd zijn er vroeg of laat de grenzen van ziekte en dood. In 1998 verloor hij z’n zoon Jan Zwier, een rampspoed, waar hij niet over kon praten. En begin dit jaar werd bij hem dezelfde ziekte geconstateerd waaraan ook z’n vader was overleden. Hij probeerde zo lang mogelijk door te gaan met zijn leven en werk, maar verloor uiteindelijk de strijd.

Sinds een jaar woonde hij met zijn vrouw in de Berktoren, met een prachtig uitzicht over het Kampereiland en de IJssel. De woorden van Gez. 271 kregen extra zeggingskracht voor hem: “Ach hoe nietig, ach hoe vluchtig zijn der mensen dagen. Als op wateren die stromen en niet meer tot stilstand komen, wordt ons leven meegenomen”. Afgelopen maandag hebben we hem met velen herdacht in de Westerkerk. En stilgestaan bij woorden van Paulus uit Romeinen 8: “Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn?” Daarna hebben we hem ter ruste gelegd bij zijn zoon op de begraafplaats De Zandberg te IJsselmuiden. Onze gedachten gaan bijzonder uit naar zijn vrouw, zijn drie dochters met hun partners, de kleinkinderen en allen die hem zullen missen. Br. Stoel is 66 jaar geworden.

Ds. E.van der Veer


 Hester  Albertha van Wingerden-Foppen 

  28 november 1923 - 14 mei 2012

Op 14 mei is  geheel onverwacht zr. Hester  Albertha van Wingerden-Foppen op 88 jarige leeftijd overleden. Zr van Wingerden woonde tot het begin van dit jaar in Zeist. Verwachtingsvol en moedig nam zij de beslissing om te verhuizen naar Kampen.(Horstsingel 50). We hebben met haar kennis gemaakt tijdens de informatieavond voor nieuwe gemeenteleden, een avond die ze samen met haar dochter bezocht. De begrafenis van Zr. van Wingerden vond plaats vanuit de Oosterkerk in Zeist. We wensen haar kinderen en kleinkinderen toe, dat de herinneringen aan hun moeder troost zijn bij het verdriet van het gemis.

Jan Niessen (scriba)


 Albert Alais Treep

16 augustus 1919    -    17 juni 2012

Op 16 augustus 1919 werd Albert Alias Treep geboren in Heerde in een gezin dat bestond uit 3 jongens en 1 meisje, Alaida. Later verhuisde het gezin naar Kampen waar zijn vader werkte op een school die in Kampen bekend was als de Treep-school.

In de oorlog moest hij naar Duitsland om daar in een fabriek te werken. Na afloop van de oorlog heeft hij samen met een vriend de terugweg naar Kampen lopend afgelegd. Hij trouwde bijna 65 jaar geleden met Riek van Dieren en samen kregen ze vier kinderen. Hij werkte bij de dienst IJsselmeerpolders in Kampen en in Lelystad. Ook was hij ouderling in de Westerkerk. Dat deed hij heel nauwgezet en zorgvuldig. Hij discussieerde met studenten over het geloof, de kerk en de politiek tot zo diep in de nacht dat zijn vrouw eens tegen hem zei dat hij op de tijd moest letten; hij moest immers vroeg op om naar Lelystad te reizen.

Br. Treep was een belezen man en hij stond open voor andere meningen. Dat merkte ik ook als ik hem en zijn vrouw opzocht in Margretha. Dan trof ik hem zittend op de bank aan met de krant in zijn handen. Hij ploos de krant uit.

De laatste tijd tobde hij met zijn gezondheid, maar hij bleef betrokken bij de wereld om hem heen. Tegen zijn schoonzoon zei hij:”Ik krijg mijn boekjes niet uit.” Ook zag hij uit naar de trouwdatum 3 juli.

Op 17 juni 2012 is Albert Alais Treep overleden. Op zaterdag 23 juni hebben we samen met de familie in geloof afscheid van hem genomen in de Burgwalkerk. In de afscheidsdienst stonden we stil bij de woorden van Johannes 10: Ik ben de goede herder, een goede herder geeft zijn leven voor de schapen. Hoe mijn leven ook gaat, God gaat als goede herder voorop. Hij kan niet al het verdriet verjagen, maar trekt met ons mee en laat ons niet los. Dat geloof ik.

Zo hebben wij Br Albert Alais Treep aan de schoot der aarde toevertrouwd, maar ten diepste in geloof aan God, bij Wie wij hem veilig en geborgen weten.

We wensen de familie Treep veel sterkte en Gods nabijheid toe.        

Ds. J.J.T. Salakay